ΤΗΕ WIND OF CHANGE…

"The wind of change", Lee Macconville

«Σου έχει τύχει να πέσει στα χέρια σου κάποιο παλιό σου σχολικό τετράδιο ή κάτι άλλο που είχες γράψει κάποτε και, ξεφυλλίζοντάς το, να εκπλαγείς από το πόσο έχεις αλλάξει μέσα σε τόσο λίγο καιρό; […] Κι όμως, εκείνη την εποχή δεν είχες συναίσθηση ότι άλλαζες. Ε λοιπόν το ίδιο συμβαίνει και με την ιστορία του κόσμου.» σημειώνει ο E. H. Gombrich στο βιβλίο του «Μικρή Ιστορία του κόσμου».

  

 

Θα σας διηγηθώ λοιπόν μια μικρή ιστορία, που ίσως να τιτλοφορείται το «Ναι, εμείς είμαστε η νέα εποχή». Δεν θα μπορούσα βεβαία να ξεκινήσω διαφορετικά: Μια φορά και έναν- χαλεπό- καιρό… η οικονομία του πλανήτη μας, βίωνε μια από τις χειρότερες κρίσεις όλων των εποχών. Τραπεζοχρηματιστηριακά συστήματα κατέρρεαν, δημοσιονομικές πολιτικές αποτύγχαναν, οι πολίτες άρχισαν να χάνουν τα δικαιώματα που με τόσο κόπο είχαν αποκτήσει, η ψαλίδα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς μεγάλωνε δραματικά, η τρομοκρατία ανθούσε, οι κοινωνικές εξεγέρσεις πολλαπλασιάζονταν, και η ισχύουσα πολιτική όπως και οι πολιτικοί της, έδειχναν αδύναμοι-για να μην πω ανίκανοι- να βρουν τρόπο να αλλάξουν την τεταμένη κατάσταση. 

Τότε, εμφανίστηκε στην αγορά ένα βιβλίο 50 σελίδων με προδιαγραφές μανιφέστου, που προέτρεπε τον κόσμο να… αγανακτήσει. Ο συγγραφέας του, Stephan Hessel, Γάλλος αντιστασιακός, στην «εκπνοή του χρόνου του», ήρθε λίγο πολύ και υπενθύμισε μεταξύ άλλων το εξής: το δικαίωμα του συνέρχεσθε και συνεταιρίζεσθαι. Μην αδρανείτε και μην αδιαφορείτε. Η αγανάκτηση είναι κινητήριος δύναμη, η απελπισία όχι. Πάρτε τη ζωή και ότι άλλο χρειαστεί στα χέρια σας και με σύμμαχο τη «μη βία», δείξτε την αγανάκτησή σας.

 Το βιβλίο- φαινόμενο διαβάστηκε από πολλούς λαούς. Ένας από αυτούς ήταν και οι Ισπανοί, οι οποίοι βίωναν ήδη μια πολύ δύσκολη περίοδο και εισέρχονταν σταδιακά σε μια ακόμη δυσκολότερη. Μπορούσαν να προβλέψουν τι τους περίμενε, αν έκριναν από τους Έλληνες που από τους πρώτους βρέθηκαν στο στόχαστρο της οικονομικής αλλά και γενικότερης κρίσης. Οι ισπανοί ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑΝ. 

 

 Κατέλαβαν πλατείες και δρόμους και σε ειρηνικό κλίμα (δια-)δήλωσαν αγανακτισμένοι. Τα νέα, με την βοήθεια των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, διαδόθηκαν ταχύτατα σε όλο τον κόσμο και ένας προς έναν πολλοί από τους λαούς της Ευρώπης, ξεχύθηκαν σαν ποτάμια στους δρόμους τους, συγκεντρώθηκαν στις πλατείες τους και αρνήθηκαν να μείνουν για άλλη μια φορά στο λήθαργο της απραξίας αφήνοντας κάποιους άλλους να αποφασίζουν για το μέλλον τους. 

Στην Ελλάδα, δεν έγινε σαφές από τη πρώτη στιγμή, αν η δραστηριοποίηση των πολιτών της ξεκίνησε ως απάντηση στους Ισπανούς που σήκωσαν πανό που έγραφαν «ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ» ή αν απλώς το καζάνι που για καιρό έβραζε ξεχείλισε. Όποια και αν ήταν η αφορμή, οι Έλληνες ξύπνησαν. Συγκεντρώθηκαν κατά χιλιάδες και όλων των ηλικιών στις πλατείες των μεγαλουπόλεων, με πρωταγωνίστρια την Πλατεία Συντάγματος, και αγανάκτησαν.

 Έδειξαν να έχουν μια τάση αυτοοργάνωσης, κάτι που είχαμε πολλές δεκαετίες να δούμε, έδειξαν επίσης να παραβλέπουν κομματικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις, κάτι που είχαμε ακόμη περισσότερες δεκαετίες να δούμε στη χώρα αυτή, και όλοι μαζί ως μια ενιαία δύναμη να τάσσονται κατά της εξαθλίωσης και της καταστροφής τους. Ακόμη και ο τέως βασιλιάς της Ελλάδας, τάχθηκε έστω και θεωρητικά, στο πλευρό των αγανακτισμένων! Τα ΜΜΕ της χώρας προσκαλούσαν παντός είδους «- ολόγους», επικοινωνιολόγους, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, οικονομολόγους, καταστροφολόγους(το επάγγελμα του μέλλοντος) και άρχισαν να αναλύουν αυτή τη δράση των πολιτών. Οι πολιτικοί με τη σειρά τους, βρέθηκαν για ακόμη μια φορά απροετοίμαστοι και αμήχανοι να διαχειριστούν την κατάσταση. Το σχέδιο που εφάρμοσαν ήταν να κατεβάσουν διμοιρίες των ΜΑΤ, σύσσωμο το σώμα της Αστυνομίας, να περιφρουρούν δρόμους και δρομάκια, και να λάβουν προστατευτικά μέτρα. Φυσικά, υπήρξαν και οι δύσπιστοι, και οι επιφυλακτικοί και οι αρνητικά, προς τη κίνηση των αγανακτισμένων, διακείμενοι που αμφισβήτησαν την «καθαρότητα- αγνότητα» της δράσης.  

 Ήταν το βιβλίο του Hessel το μανιφέστο του 21^ου αιώνα; Ήταν οι ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ κίνημα; Ήταν επανάσταση; Είμαστε τελικά η «νέα εποχή»; Σ’αυτά τα ερωτήματα δεν μπορώ δυστυχώς να απαντήσω. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι, πως η ιστορία που μόλις σας διηγήθηκα… ακόμη γράφεται!