Οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές του 2010 στη χώρα μας είχαν το δίχως άλλο μια μεγάλη νικήτρια, την αποχή. Τα ποσοστά αποχής, ιδίως στον δεύτερο γύρο, είναι συντριπτικά και ανέρχονται στο 50% για την Αθήνα, 56,6% για τον Πειραιά, 46,9% για την συμπρωτεύουσα και 39,9% για την Πάτρα. Σε απλά ελληνικά, 4 στους 10 Έλληνες δεν ψήφισαν. Γιατί;
Ανησυχητικό είναι το γεγονός πως σύμφωνα με τους ειδικούς που ερευνούν το θέμα της αποχής, το target group που δεν ψήφισε δεν ήταν οι ανήμποροι ηλικιωμένοι, αλλά τα νέα άτομα ηλικίας 18- 35 ετών. Κάποιοι θεώρησαν πως με αυτόν τον τρόπο θα δοθεί ένα ηχηρό μήνυμα στα μεγάλα Κόμματα αποδοκιμάζοντας τις πρακτικές και το σύστημά τους, κάποιοι άλλοι δηλώνουν πως δεν ενδιαφέρονται αφού όποιος και να βγει, με τον ίδιο τρόπο θα επιβαρύνει τους πολίτες. Πολλοί όμως δεν τίμησαν τις κάλπες, επειδή βαρέθηκαν. Μας έκανε και αυτόν τον ηλιόλουστο ανοιξιάτικο καιρό, γιατί να χάσεις το χρόνο σου σε ψηφοφορίες;
Για να βάλεις και εσύ το λιθαράκι σου στην εκλογή αν όχι του τέλειου πολιτικού, του κατά τη γνώμη σου περισσότερο ικανού. Για να ενισχύσεις τις αρχές της Δημοκρατίας στη χώρα όπου γεννήθηκαν. Για να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο. Για να μην πεις σε λίγο καιρό, « ε ρε και να γινόταν αύριο εκλογές, μαύρο θα του έριχνα» και για πολλούς ακόμα λόγους.
Η επαύριος των εκλογών συμπίπτει με τον εορτασμό της επετείου της 17 Νοέμβρη, τότε που οι ίδιες κοινωνικές ομάδες, και το ίδιο target group έβαψε τα πεζοδρόμια αυτής της χώρας με αίμα. Μόλις 37 χρόνια πριν σε μια Ελλάδα διαλυμένη από άκρη σε άκρη οι νέοι πολέμησαν για τις αξίες, τα ιδανικά και τα δικαιώματα, για να μπορούμε σήμερα εμείς να επιλέγουμε και να ψηφίζουμε. Τότε δεν υπήρχε απογοήτευση; Τότε δεν ήταν όλοι δυσαρεστημένοι με το πολιτικό σύστημα; Δεν τα παράτησαν όμως, πολέμησαν. Εμείς γιατί τα αφήσαμε όλα στη τύχη τους; Ας βγάλουμε τα λευκά και τα άκυρα ψηφοδέλτια που αυτή τη φορά ήταν 6φορές περισσότερα από τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, (πόσο θα’θελα δε, να δημοσιευθούν τα άκυρα δεν φαντάζεστε!),περισσότεροι 1.300.000 συμπολίτες μας δεν ψήφισαν.
Από την άλλη πλευρά, ρώτησα έναν οδηγό ταξί, αν πήγε να ψηφίσει και μου απάντησε «όχι», όταν τον ρώτησα τον λόγο μου εξήγησε, «αν εσένα ο άντρας σου σε κερατώσει, θα τον ξαναδεχτείς πίσω;» του είπα πώς φυσικά και δεν θα τον δεχόμουν, τότε συνέχισε « και εγώ σου λέω πως με δυσκολία και δυσπιστία του έδινες μια ευκαιρία, αν σε ξανααπατούσε;, τι θα έκανες;» δεν χρειάστηκε να απαντήσω, « εγώ λοιπόν που έχω δώσει τόσες ευκαιρίες σ’αυτούς που μας κυβερνάνε, και εκείνοι συνεχίζουν να με σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά στο λάκκο, γιατί να τους ψηφίσω; Δεν αξίζει τον κόπο. Με Καραμανλήδες και Παπανδρέου γεννήθηκα, με τους ίδιους θα πεθάνω».
Αισιόδοξο βέβαια είναι το γεγονός πως στις περιφέρειες και τους δήμους που κατέβαιναν ανεξάρτητοι πολιτικοί, τα ποσοστά αποχής ήταν πολύ μικρά, που σημαίνει πως ο λαός θέλει με τον σωστό ή τον λάθος τρόπο να εναντιωθεί στα μεγάλα Κόμματα και όχι στην εκλογική διαδικασία καθαυτή. Οφείλουμε επίσης να αναφέρουμε πως στις πρόσφατες εκλογές άλλων Ευρωπαϊκών χωρών όπως είναι η Αγγλία και η Ισπανία τα ποσοστά αποχής ήταν επίσης μεγάλα με τη Γαλλία για παράδειγμα να αγγίζει το 54%.
Ο Τζόρτζ Τζίν Νάθαν είπε: «οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από τους καλούς πολίτες που δεν ψηφίζουν» και κάτι μου λέει πως είχε απόλυτο δίκαιο, κάπου όμως άκουσα και το εξής σοφό « Οι πολιτικοί είναι σαν τις πάνες, πρέπει να αλλάζονται συχνά και για τους ίδιους λόγους». Στο χέρι μας είναι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου