Κρίση, με πιάνει κρίση...

 η κρίση, τα spreads, το Δ.Ν.Τ, το μνημόνιο, η τρόικα, οι μειώσεις συντάξεων- μισθών, η κατάρευση των ασφαλιστικών ταμείων, η ανεργία, το έλλειμμα, ο πληθωρισμός, το κλείσιμο των μικροεπιχειρήσεων, η πτώχευση…Λεφτά υπάρχουν; Λεφτά δεν υπάρχουν; Τις πταίει; Η Ν.Δ ή το ΠΑΣΟΚ; Μας έπιασε και μας κρατά πολύ σφιχτά να μην της φύγουμε η κρίση, αυτό είναι ορατό.

Ούτε είμαι οικονομολόγος, ούτε πρόκειται να γίνω σε αυτή τη ζωή, όσο και αν διάβασα ρεπορτάζ και έρευνες, όσο και αν παρακολούθησα δελτία ειδήσεων και εκπομπές σαφή εικόνα για τη κρίση στη χώρα μας δεν μπόρεσα να αποκτήσω. Μας έχει πιάσει πανικός. Ο φόβος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ανασταλτικός παράγοντας, μπορεί τώρα να μην πεινάμε, αλλά από τον φόβο μήπως πεινάσουμε, λιποθυμάμε απ’ την πείνα. Η πολιτική της χώρας  μετά τη μεταπολίτευση είναι ακριβώς η ίδια με την πολιτική που ακολουθούσε ο Έλληνας έως σήμερα. Ο Ξενοφών στο περίφημο σύγγραμά του, τον Οικονομικό έγραψε : «Τὸ γὰρ τὰς μὲν δαπάνας χωρεῖν ἐντελεῖς ἐκ τῶν οἴκων, τὰ δὲ ἔργα μὴ τελεῖσθαι λυσιτελούντως πρὸς τὴν δαπάνην, ταῦτα οὐκέτι δεῖ θαυμάζειν, ἐὰν ἀντὶ τῆς περιουσίας ἔνδειαν παρέχηται», όταν οι δαπάνες δεν αντιστοιχούν σε έργα που θα φέρουν εισοδήματα που όχι μόνο θα υπερκαλύψουν τις δαπάνες, τότε δεν πρέπει να απορεί κανείς, αν το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι όχι η δημιουργία πλεονάσματος, αλλά η ένδεια. Ξοδεύεις δηλαδή περισσότερα απ’ όσα βγάζεις; Άρα δανείζεσαι και δεν μπορείς να πληρώσεις, άρα χρεοκοπείς και καταστρέφεσαι.

Τη μία παρουσιάσαμε ψευδή στοιχεία για να μπούμε στην Ε.Ε. κάτι που μου θυμίζει τις αναπηρικές συντάξεις που έχουν πάρει τόσοι και τόσοι υγιέστατοι άνθρωποι από τα 40 τους. Την άλλη παίρνουμε δάνειο στο δάνειο για να αποπληρώσουμε το άλλο δάνειο, που είναι η ίδια ακριβώς περίπτωση με τον μικρομεσαίο Έλληνα που πήρε δάνειο για το σπίτι, δάνειο για το εξοχικό, δάνειο για το αμάξι, δάνειο για τις διακοπές, δάνειο για να πληρώσει τις δόσεις όλων αυτών των δανείων.. δανεικά μυαλά δίνουν μπας και δούμε προκοπή;  Γιατί μάθαμε όλοι, λες και είχαμε πρωτοξαδέλφη την Mercedes να αλλάζουμε τα τζίπ κάθε δυο χρόνια, να έχουμε δυο-τρία σπίτια η κάθε οικογένεια, να πηγαίνουμε ένα μήνα διακοπές το καλοκαίρι και να ανοίγουμε τις ντουλάπες και να γίνονται τα μάτια μας καρό από τα Burberry. Στάχτη και  b(ο)urberry έγιναν όλα τώρα και τρέμουμε για το αύριο.

Ήρθε όμως η ώρα να μας βάλουν τα δυο πόδια σε ένα Gucci! Είμαστε ακόμα στην αρχή και κωλυόμαστε, δεν φτάνουν τα λεφτά και να οι περιουσίες το σφυρί, να οι ουρές στα συσσίτια στον Αγ. Παντελεήμονα, να τα χαρτόσπιτα από άστεγους στο σταθμό Λαρίσης. Η κυβέρνηση προσπαθεί να διαπραγματευτεί και να σώσει τη κατάσταση σε διεθνές επίπεδο παράλληλα πατάσσοντας τη διαφθορά σε εθνικό, ο λαός βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στο βούρκο και τη μιζέρια, τα ΜΜΕ άλλο που δεν θέλουν για να δραματοποιούν τη κατάσταση και… η Εκκλησία που είναι;

Η ορθόδοξη Εκκλησία που δεν διαχωρίζεται από το κράτος και οι ιερείς- δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας που βρίσκονται; Γιατί εκτός από ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, θυμάμαι μια ζωή παπάδες στο προσκήνιο μόνο για το θέμα των ταυτοτήτων και για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τη φορολογική ασυλία της εκκλησιαστικής περιουσίας, τον μοναχό Εφραίμ και τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Που είναι τώρα η εκκλησία να βοηθήσει τους φτωχούς; Να διαθέσει μέρος της περιουσίας της για να δοθεί ώθηση στην οικονομία; Η εκκλησία προφασίζεται πως τα έσοδα της είναι ίσα με τα έξοδά της, και η κυβέρνηση χωρίς περεταίρω έρευνα το δέχεται. Ας γελάσω! Με το να δεχόμαστε τις πελατιακές σχέσεις με τους πολιτικούς, με το να μη ζητάμε αποδείξεις, με τα φακελάκια και τα λαδώματα, με τις φοροαπαλλαγές, με την ατιμωρησία των ιθυνόντων στα πολιτικά-οικονομικά σκάνδαλα φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού και η παντοδύναμη Εκκλησία παρακολουθεί παθητικά όσα γίνονται ενώ όλοι ξέρουμε πόσο πολύ μπορεί να βοηθήσει. Πότε το πάθημα θα μας γίνει μάθημα;